PIĘKNO KOJARZY NAM SIĘ ZAWSZE Z ANIOŁAMI....

Każde tchnienie powietrza, promień światła i ciepła, każdy piękny widok jest niczym poła ich sukni, niczym powiewające szaty tych, którzy stoją w obliczu Boga.
John Henry Newman

Słowo „anioł” jest w naszym języku słowem potocznym. Mówi się o anielskich włosach, jest spaghetti, które w nazwie zawiera słowo „anioł”. Wspaniała ryba- anioł stanowi ozdobę akwariów. Najdłuższy, ciągły wodospad na świecie to wodospad Anioła w Wenezueli. Największe miasto w zachodniej części Ameryki Północnej nazywa się po prostu Aniołowie (Los Angeles). Niezwykle czysty głos wokalisty to „głos anielski”. Słodko śpiące dziecko wygląda „jak aniołek”. Ktoś, kto podrzychzi nam z pomocą w nagłej potrzebie, to „anioł”. Anioł to często stosowane współczesne słowo, które oznacza pewne niezwykłe i pradawne wyobrażenie.

Według Genesis aniołowie stanowili część historii człowieka od Adama i Ewy, kiedy to „na wschodzie sam Eden” Bóg postawił „cherubina z płonącym mieczem, który baczył na wszystkie strony strzegąc dostępu do drzewa życia”.

A w Raju Utraconym- wielkim poemacie angielskiego purytańskiego poety, Johna Miltona, aniołowie strzegą raju i są towarzyszami oraz nauczycielami pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety.

Charakterystyczne dla Zachodu wyobrażenie przychylnych istot duchowych, które ludzie określają dzisiaj większości jako anioły, wywodzi się z islamskiej i judeo- chrześcijańskiej nauki, na którą wcześniej wpłynęły z kolei wierzenia perskie, greckie, babilońskie, chaldejskie i między innymi sumeryjskie. Przez ponad trzy tysiące lat aniołowie stanowili niezmienną ideę i wyobrażenie, archetyp i obraz w zbiorowej świadomości zachodniej kultury. Byli znaczącymi postaciami w świeckich podaniach ludowych i w tradycyjnych dramatach religijnych. O aniołach śnili profeci, widywali ich mistycy, święci rozmawiali z nimi, a cierpiący modlili się do nich.

Wizje aniołów stanowiły inspirację wielkich artystów od Leonarda da Vinci i Michała Anioła, po Rubensa, Rembrandta, Gauguina i Chagalla. Pisali o nich poeci: Dante, Milton, Goethe, Blade, Longfellow, Tennyson, Poe, Dickinson, Rilke i inni. O aniołach i ich naturze wypowiadali się uczeni filozofowie, od Sokratesa po Nietzschego. A wydawcy Encyklopedia Britannica jako pierwsze w Syntopiconie dwóch najbardziej istotnych tematów zachodniej myśli wybrali hasło „anioł”.

Czy tradycyjny obraz anioła szepczącego do jednego ucha i demona do drugiego - jest prawdziwy

	Tak (oczywiście symbolicznie). Po pierwsze, praca aniołów jest zazwyczaj duchowa, a nie - fizyczna. Aniołowie przeciwstawiają się demonom, a nie samochodom, burzom, biedzie albo prawnikom. Aniołowie mogą nas ocalić od szkody fizycznej - i czasem to robią, ale w każdej chwili pomagają nam staczać wielkie bitwy duchowe. Po drugie, ani aniołowie, ani demony nie pozbawiają nas naszego wolnego wyboru. Twój anioł stróż oddaje głos na ciebie, a kuszący demon - oddaje głos przeciw tobie, a ty masz głos decydujący.

Czy Anioł Stróż przypisywany nam jest w zależności od daty urodzenia?

Jeśli chodzi o czas przydzielenia nam przez Boga „własnego” anioła stróża, wydaje się, że należałoby przyjąć, iż odbywa się to jednocześnie z momentem poczęcia, tj. naszego rzeczywistego zaistnienia na tym świecie. Chociaż w naszej kulturze raczej nie przywykliśmy o tej dacie mówić (z różnych bardziej lub mniej oczywistych względów), nie oznacza to bynajmniej, iż w tym okresie bylibyśmy pozbawieni naszego duchowego opiekuna. Wiadomo, zwłaszcza dziś, jak wiele niebezpieczeństw zagraża każdemu poczętemu życiu i jak ogromną walkę muszą niekiedy stoczyć sami rodzice, w sensie szerszym rodzina, lekarz czy pielęgniarka, aby to życie ochronić i zachować. Trudno przypuścić, by w całej tej „akcji ratunkowej” zabrakło anioła stróża. W danym przypadku interesującą kwestią jest opiekuńczy wpływ anioła stróża na tych, od których zależy przyszłość tegoż życia, tak jak bezbronne i jeszcze nieświadome siebie, poczęte pod sercem matki dziecko nie może być aktywnym czy nawet pasywnym podmiotem jego oddziaływania. Funkcja anioła stróża jest taka sama względem każdego człowieka i nikt z nas nie ma wpływu na to, jaki anioł zostanie mu przez Boga przydzielony. Należałoby jednak założyć, iż każdy otrzymuje takiego anioła, jaki będzie najbardziej właściwy i odpowiedni do powołania i zadań, które Bóg każdemu z nas stawia. Tak jak każdy człowiek jest niepowtarzalny, tak zakres i charakter opiekuńczego stróżowania naszego anioła posiada równie typowy dla nas, a przez to i dla niego – charakter.

Czy Aniołowie widzą nas i Boga w tym samym czasie?

Tak. Mają oni, by tak powiedzieć, dwie twarze. Papież św. Grzegorz Wielki powiedział, że ci aniołowie, których Bóg posyła, by coś załatwili na ziemi, „zawsze stoją w Bożej obecności i widzą twarz Ojca". Tak samo powiedział Pan Jezus o aniołach stróżach dzieci (Mt 18,10): „Strzeżcie się, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, albowiem powiadam Warn: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie".

Anioły prowadzą człowieka do Boga...

Na samym początku pomiędzy ludźmi a aniołami istniała naturalna
więź. Kiedy człowiek popełnił grzech pierworodny i przez to
odłączył się od Boga, otrzymał od aniołów „Księgę Mądrości”, zwaną
kabałą. Zawarta w niej wiedza, jak również pomoc aniołów, dają
mu szansę na powrót do pierwotnej jedności z Bogiem. Istoty duchowego
królestwa były i są zawsze gotowe, aby prowadzić człowieka
drogą do Boga. Są pośrednikami pomiędzy czystą, boską energią
a człowiekiem, który – poprzez swoje ucieleśnienie – żyje cały
czas na przecięciu Dobra i Zła, na arenie odwiecznej rozgrywki pomiędzy
przeciwnymi sobie siłami.
Od samego początku epoki Wodnika odkopujemy zasypane
rytuały i misteria, powracamy do tego, co przez stulecia było zapomniane.
Wszystkim ludziom, którzy udają się w tę drogę, zostają
objawione ukryte tajemnice. Coraz bardziej i coraz świadomiej doświadczamy
działania duchowego królestwa w życiu codziennym.
Umacnianie więzi pomiędzy ludźmi a aniołami,
umożliwia jej lepsze i wyraźniejsze odczuwanie. Każdy człowiek,
który nosi w sercu takie pragnienie, doświadczy w swoim
życiu miłości, przewodnictwa, pomocy i siły aniołów.

Eter - piąty żywioł...

Anioły są doskonałymi istotami, zbudowanymi ze świetlistej energii,
które potrafią wcielać się w każdą formę bytu. Żyją w doskonałych
królestwach w eterze, położonych poza płaszczyzną astralną
naszej Ziemi. Te niewidzialne królestwa wiecznej szczęśliwości
określa się czasem mianem Arkadii, Elizjum, Nirwany, Raju, Walhalli,
Shambali... Są to potężne, bezgranicznie piękne miejsca siły.
Sfery i świetliste światy aniołów wypełnione są doskonałą harmonią,
pokojem i wieczną miłością. Anioły nie kalają się tym, co złe,
negatywne. Są istotami doskonałymi. Mimo że działają między
ciemnymi siłami, nie są nimi w żaden sposób skażone.
* Eter: Piąty żywioł – najbardziej odległy od materii i najbardziej metafizyczny.

Królestwa Istot Niebiańskich...

Słońce oświetla wszystko – to, co dobre,
i to, co złe; to, co potrzebuje światła, i to, co potrzebuje mroku. Po
prostu świeci dla wszystkich i wszystkiego.
W całym wszechświecie istnieją różne, niezliczone sfery drgań
i częstotliwości, które tworzą królestwa i zachodzą na siebie nawzajem.
Ludzie bardzo wrażliwi i jasnowidze potrafią bezpośrednio
wyczuwać obecność tych królestw swoimi wyostrzonymi zmysłami.
Normalny człowiek wyposażony jest w zmysły, które nie są
na tyle czułe, aby wychwytywać drgania innych sfer, dlatego tak
wielu z nas chętnie zalicza królestwa istot niebiańskich do świata
fantazji i snów. Tylko w kryzysowych sytuacjach lub w przypadkach
doświadczenia cudów przypominamy sobie o obecności naszych
niewidzialnych pomocników. Tymczasem nie ma takiej planety
ani formy istnienia we wszechświecie, która pozostawałaby
przy życiu i mogłaby wypełniać swoją boską misję bez pomocy istot
z wyższych sfer. Kiedy aniołowie opuszczają żyjącą istotę, zaczyna
ona zmierzać ku swojej zagładzie. Jeśli jednak nawiąże bliższy kontakt
z aniołem i wyraźnie odczuje jego działanie, oznacza to, że
nastaje dla niej Nowa Era.